เคยรู้สึกอย่างไร

พรุ่งนี้
หัวใจเก่าต้องเดินทาง
แม้ต้องจำใจอ้างว้าง
แต่ยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องทำ
และอย่างน้อยเธอจะได้รู้ว่า
มีบางเวลาที่ฉันขีดเขียนถ้อยคำ
เก็บไว้ในใจให้ตอกย้ำ
ให้จำว่าเคยรู้สึกอย่างไรต่อเธอ

ถนนสายเก่า

ถนนสายเก่าเก่า
ไม่มีเราทั้งสอง
ฉันทำได้แค่นั่งมอง
เธอเดินจากฉันไป
เมื่อเธอเดินลับลา
น้ำตาก็รินไหล
ไปเถอะถ้าอยากไป
ฉันคงร้องไห้อีกไม่นาน

บอกกันหน่อยได้ไหม?

อยากจะฟังเหตุผล
ที่เธอทำกับคนๆนี้
ไม่เคยใส่ใจ...ใยดี
ทิ้งกันไปง่ายๆอย่างนี้เพราะอะไร

บอกกันหน่อยได้ไหม?
เพื่อคลี่คลาย ข้อสงสัย
แค่เพียงอยากรู้ว่าทำไม
เธอถึงทิ้งกันไปได้ คนเคยรักกัน

น้อยใจ...

ความรักของฉัน
...ที่มีต่อเธอ
ไม่เคยลดน้อย...ถอยลง
หัวใจของฉัน...มั่นคง
ซื่อตรง...มอบรักให้เธอ
...แต่ตลอดมา
การกระทำของเธอ
บั่นทอน...ใจรักของฉัน
...ทุกวัน-ทุกคืน
น้ำตาหลั่งไหลเพราะ......
น้อยใจ......
เพราะเธอมี...คนอื่น
...ทุกหยดคือรัก
...ทุกหยดคือห่วงใย
...ทุกหยดคือผูกพัน
อย่ากลัว...ความรู้สึกของฉันจะเปลี่ยนไป
เพราะในใจ...มีน้ำตา...อีกมากมาย
และ ความรัก ห่วงใย ผูกพัน
ก็ยังฝังอยู่ในนั้น...อีกเหลือเฟือ!!

เข้มแข็งเอาไว้

นั่งรอเธอเสียนาน
ตั้งแต่วันวานจนถึงวันนี้
ถึงเวลาที่ต้องไปเสียที
ไปในที่ ที่หวังและตั้งใจ
เสียเวลากับเธอมานาน
แค่สัญญาผ่านๆ ฉันไม่อยากได้
เข้มแข็งเอาไว้นะหัวใจ
เดินไปร้องไห้ไปหัวใจคงชินเอง.

ทิ้ง...

น้ำตา......แห้งไป
หัวใจ......รกร้าง
ความรู้สึก......เปล่าว่าง
เมื่อเธอ......จากไป
ไม่เห็น......บอกฉัน
จะกลับ......เมื่อไหร่
ทำไม......เปลี่ยนไป
ทิ้งใจ......ฉันไว้
......ลำพัง......

เธอไม่มา

วันเวลา......ล่วงเลย

คนคุ้นเคย......ไม่กลับมา

คนที่ใจ......เคยใฝ่หา

คนที่ว่า......ต้องจากไกล

เนิ่นนาน......จนอ่อนล้า

คอยเวลา......จนหวั่นไหว

เพื่อยอมรับ......กับหัวใจ

ถึงยังไง......ก็ไม่มา

ใหม่...สำหรับฉัน

ความรักเป็นเรื่องเก่า
ที่เราเคยได้รับรู้
ตอนที่มีเธออยู่
เดินเคียงคู่ข้างๆฉัน
ความรักเป็นเรื่องเก่า
ที่เราเคยเดินด้วยกัน
เคยใกล้อยู่ทุกวัน
แล้วเธอนั้นมาจากไป
ความรักเป็นเรื่องเก่า
เป็นเรื่องราวที่ผ่านไป
แต่คงลืมเธอไม่ได้
เพราะยังใหม่...สำหรับใจฉันเอง

เดี๋ยวดำ-เดี๋ยวแดง

ความจริง......
หัวใจสีแดง
แต่ใจ...ถูกแกล้ง
จากคน...ใจดำ
...ก็เจ็บ
...ก็ช้ำ
ใจถูก...ตอกย้ำ
ซ้ำ...ซ้ำจนใจช้ำ
เดี๋ยวดำ-เดี๋ยวแดง
เปรียบกับ......
ดินแห้ง...แห้ง
แตกระแหง......
รดน้ำ...ก็แดง
ขาดน้ำ...ก็ดำ
ไม่ใช่คน...สองใจ
แต่ใจมัน...มีสองสี
หัวใจน่ะ...มี
แต่มันใกล้...จะขาดใจ

ผู้ดูแลหัวใจชั่วคราว

คนดีฉันเข้าใจ
ว่าถึงเวลาแล้วที่เธอจะไป
นี่ไงล่ะ...หัวใจ
ที่เธอให้ฉันเก็บไว้ดูแล
ขอบคุณมาก
สำหรับหัวใจที่เคยให้ฉัน
ก็ดูแลมันไม่เคยให้เป็นแผล
เพราะเธอไว้ใจให้ฉันดูแล
ก็เข้าใจว่าเป็นได้แค่
ผู้ดูแลหัวใจชั่วคราว

รักมาก...ช้ำมาก

ให้เธอไป...หมดทั้งใจ
แต่ได้กลับมา...เพียงเท่านี้
หัวใจเก่าเก่า...กับความรู้สึก ที่ถูกย่ำยี
อยากจะโละทิ้งซะที...ไม่อยากจำ

เพราะรักมาก ก็ช้ำมาก
ลืมลำบาก...เพราะเธอยังตอกย้ำ
เท่านี้ ไม่สะใจหรือ...กับการกระทำ
เธอถึงซ้ำ ให้ใจ...ยับเยิน

พอแล้ว

พอแล้ว...กับการเสียน้ำตา
เพราะมันมีค่า...เสมอ
แต่มันไม่มีค่าสำหรับเธอ
ฉันจึงไม่อยากเจอเธอ...ให้ช้ำใจ

ตั้งใจแล้วว่าจะลืมเธอ
จะไม่เพ้อหาอีกให้ใจหวั่นไหว
จะพยายามลบเธอทิ้งไปจากหัวใจ
จะไม่เก็บ...ไว้แม้รอยยิ้มที่อ่อนโยน
"ของเธอ"

ไม่ใช่คนใจดี

เพราะฉันไม่ใช่คนใจดี
ที่จะแบ่งอะไรให้ใครง่ายง่าย
ยิ่งเป็นความรักและหัวใจ
จะไม่ยอมแบ่งให้ใครซักคน
จะว่าฉันใจแคบก็ได้
เรื่องหัวใจใครจะไม่หวง
ถ้าจะให้ต้องได้มาทั้งดวง
หากเพียงครึ่งทรวงไม่ต้องการ

ไม่มีอีกแล้ว

เพราะรักจึงให้อภัย
เมื่อเธอจากไปแล้วหวนกลับ
เพราะรักเธอจึงยอมรับ
ให้เธอกลับมาครองใจ

ทั้ง...ทั้งที่ฉันเจ็บ
ก็ไม่เก็บเอามาคิดอะไร
แต่แล้วเธอก็จากไป
ทิ้งฉันเอาไว้...เพียงลำพัง...

ไม่มีอีกแล้วคราวหน้า
ตัวเธอเองอย่ามาหวัง
ฉันจะไม่ยอมเป็นคนโง่...งั่ง
ที่ยังคิดจะรั้งเธอ...กลับมา

กลับไปหาเขา

อย่าเอ่ยปากฝากรักฉัน
เพียงเพราะเธอนั้นหมางเมินกับเขา
ก็รู้กันดีในเรื่องระหว่างเรา
ว่าตัวเธอมีเขาเป็นเงาแอบแฝง
เปิดโอกาสให้เธอได้กลับคำ
ไม่ใช่เพราะใจดำหรือทำไปเพราะแกล้ง
แต่บอกตรงๆไม่อยากให้เธอแสดง
อะไรที่เป็นการเสแสร้งให้ขัดนัยน์ตา
กลับไปหาเขาซะเถอะไป
อย่าทำให้ใจฉันต้องหมดศรัทธา
เพราะฉันยังอยากให้เธอมีค่า
อยู่ในสายตาไปอีกนานๆ

ทำไมนะความรัก

ทำไมนะความรัก
จึงทำให้คนรู้จักเศร้าแบบนี้
แค่เธอไม่สนใจไยดี
น้ำใส-ใสก็ปรี่ล้นออกมา
คงเพราะรักเธอมาก
คิดเพียงอยากฝากสิ่งมีค่า
คือหัวใจไม่มีราคา
แต่บรรจุรักมาเต็มข้างใน
คงแค่นี้แหละความรัก
เพียงสอนให้รู้จักสมัครใคร่
แล้วรอพบความเศร้าความเสียใจ
โดยไม่แคร์ว่าคนที่เรียนไป
จะเสียความรู้สึกแค่ไหนที่ได้เรียน

ลืม...

บอกตัวเองให้ลืมเธอไป
เพราะใจเธอไม่เคยมีชั้น
เพราะเราเองไม่เคยสำคัญ
และเธอนั้นไม่เคยใส่ใจ
อาจเป็นเพื่อนเก่า
คนที่เราเคยชิดใกล้
คนที่เธอมีใจ
หวงและห่วงใยกว่าชั้น
ไปเถอะไปเสียนะ
ลืมว่าเราเคยจะผูกพัน
ลืมว่าเราคล้ายจะรักกัน
และลืมว่าชั้นเคยรักเธอ.

น้อยใจ

ชั้นอาจจะต้อง......
ลองอยู่ "คนเดียว" ดูบ้าง
เพราะหาก...วันหนึ่ง
ชั้นถูก...ทิ้งทิ้ง-ขว้างขว้าง
ใจว่าง...ว่าง จะได้...ทนได้
อย่าโกรธเลยนะ......
ถ้าต้อง...ห่าง...ห่าง-ออกมา
ลองดู-ลองทำ-ลองใจ
เธอทนได้ ชั้นทนได้...ก็ดี
เธอว่า...รักไม่ใช่ของ "ลองเล่น"
แต่เธอเห็น...ชั้นเป็น "ของเล่น"
มิใช่หรือ?
กี่ครั้งแล้วที่...ปรึกษาหารือ
ผลก็คือ...เธอเฉยเมย...จนเคยชิน!!
...น้อยใจนะ...
ชั้นน้อยใจมาก
และอยากสาปใจให้เป็น "หิน"
จะร้าย...จะรักใครไม่ "ยลยิน"
จบสิ้น...จบกัน
ชั้น......เธอ

เต็มใจ

พร้อมจะยอมแพ้
โดยไม่มีข้อแม้ใด-ใด
เพราะรู้อยู่ถึงสู้ก็เสียใจ
แต่จะไม่ยอมให้เสียน้ำตา
พร้อมจะยอมแพ้
มันก็แค่การจากลา
ถ้าเธอมองว่าเขาดีกว่า
ชั้นก็พร้อมจะจากมา...อย่างเต็มใจ

ฝากไว้

ฝากไว้ก่อนนะ
นี่ล่ะ ความรักของชั้น
เก็บไว้ใกล้เธอทุกวัน
แล้วชั้นจะกลับมา
ดูแลมันด้วย
หากเจ็บป่วยก็รักษา
เพราะเธอคนเดียวที่มียา
เอาไว้รักษาหัวใจ
ก็แค่หัวใจกับความรัก
คงไม่รบกวนนักใช่ไหม
แล้วชั้นจะกลับมารับคืนไป
ก่อนที่หัวใจ...จะเปื้อนน้ำตา